11-8-2021

Zes keer in twee dagen. Hoe dichterbij kunnen we bij elkaar komen.

Ik heb gister een down dag gehad omdat ik ’s nachts veel verdriet had over wat er in de wereld allemaal gebeurt. Tranen om moeder aarde. Dit voelde zo sterk en zo slecht wat wij allemaal hier doen. Ik kan dit niet veranderen dus moet gewoon mijn eigen situatie veranderen.

Bij mezelf blijven.

Dit is nog steeds lastig als ik mensen om me heen heb. Dit allemaal te voelen kan ik toch nog steeds moeilijk loslaten. Dit is nog steeds het leerproces.

Vandaag schijnt de zon en ik voel me iets lichter.

9-8-2021

Ik heb lang wakker gelegen vannacht, ik voelde kundalini energie. Maar ik wilde ook bij jou komen en dat is gelukt. Het was fijn. Je voelde zo dichtbij, alsof we een echt gesprek hadden. Hoe bizar en bijzonder. Het was heel lekker, jij bent lekker en zacht. Daarna ben ik in een heerlijke slaap gevallen.

Vroeg in de ochtend wilde ik weer bij je zijn maar ik denk dat jij er niet echt was. Maar ik wilde dat jij mij voelde. Het was ook weer heel lekker. Het is allemaal mijn eigen energie, zo bijzonder. Maar jou voelend maakt het dubbel zo lekker. Echt samen zijn. Zo lief en mooi.

Vanochtend Kundalini Yoga gedaan. Daar wil ik me de komende tijd op gaan richten. Mijn linker grote teen voelt nog steeds bekneld en verdoofd. Is dit verdriet? Wat wil ik in de toekomst? Liefde zijn, liefde geven, liefde delen. Vandaaruit zal er wel wat komen zodat ik zingeving kan geven aan mijn leven. Want dat heb ik wel nodig. Maar eerst zelf nog wat dieper.

Maar dat ik echt niet fout zit en echt niet gek ben is duidelijk. Waarom twijfel ik dan nog regelmatig? Dat is dus twijfel aan mezelf. En dat hoeft niet meer, ik weet wie ik ben en ik weet dat ik dit niet allemaal verzin.

Het is wel weer tijd om alleen met de camper weg te gaan. Ik ben zo klaar met alle negatieve nieuws en dat mensen dit nog allemaal geloven en alles maar klakkeloos aannemen. Ik wil afstand.

“We have to distance ourselves from others” 

8-8-2021

De kundalini-energie, die moet nu helemaal gaan stromen door mijn lijf. Dat is wat ik voel, mijn eigen energie, mijn eigen kracht. Ik probeerde je een aantal keren te bereiken, gisteravond en vanochtend vroeg. Maar je bent ver weg, ik voel je niet. Het is goed. Ik moet me echt gaan richten op mezelf. Ikzelf ben het belangrijkste.

Ik heb wel heel erg last van de energie van het collectief. Er is zoveel negativiteit en duister in de wereld op allerlei niveaus. Ik moet dat los gaan laten. Het is niet aan mij, het is niet van mij.   Maar ik zou zo graag vrede, liefde en licht willen voor de wereld. Voor alle mensen. Heel jammer dat ik moet geloven dat dit een utopie is. Dit ga ik in mijn leven op aarde niet meemaken. Dan hoop ik het in het klein te kunnen gaan doen.

De wereld kan ik niet redden. Ik hou het klein. De liefde, het licht. Alleen maar heel veel liefde zijn, zelfliefde zijn is misschien wel mijn grootste missie. Want zo makkelijk is dat niet.

Ik wil je nu ook even echt loslaten en heb het gevoel dat jij mij nu ook loslaat. Laten we allebei ons eigen leven gaan leven. We kunnen nu en misschien wel helemaal niet bij elkaar komen. Hoe graag ik dat ook zou willen. Misschien dan toch niet in dit leven. Accepteren en nu eens echt gaan leven vanuit mijn eigen kracht. En heel veel liefde wil ik op mijn pad.

Licht Liefde Vrede en Vrijheid ♥♥♥

7-8-2021

Hoe snel het gevoel ook weer kan veranderen… Ik ben niet gek. Mijn energie is weer hoog en ik zie weer het licht. Vanochtend voelde ik je en werd blij en voelde en zag licht. Het voelde fijn. Ondanks alle negativiteit in de wereld is het heel fijn om jou bij me te hebben. Jij hoort bij mij, wat zou het fijn zijn om samen te kunnen komen. Maar het is ook nog steeds balansen, balans vinden. Het feit dat jij nog bij je familie bent, betekent voor mij ook dat ik hier nog niet weg hoef. Ik heb geen drang om hier weg te gaan. Wel zal er ruimte moeten komen voor jou in mijn leven. En of dat uiteindelijk kan in dit huis? Dat weet ik niet. Maar ik weet ook niet of ik bij jou in G. kan zijn.

Ik wil bij jou zijn, maar het maakt niet uit waar. Als ik maar bij jou kan zijn. Wij samen. Als jij bij me bent, voel ik me niet alleen. Alles wat ik over mezelf zeg, zeg ik ook over jou. Ben jij ook alleen? Voel jij je ook alleen? Ik wil me niet meer alleen voelen.

Maar wat een offers moeten we hiervoor leveren. Maar we mogen toch eindelijk wel eens zijn wie we zijn? Het wordt hoog tijd. Maar ja, dat karma. Daar zitten we allebei nog in en mee. Ik denk wel dat jij iets verder bent, maar ik wil ook sneller. Ik wil bij jou zijn, dat mag toch wel?

Wat een proces, op en neer, positief-negatief, hoog-laag, maar heel bijzonder. Het is zwaar en een Tweelingzielenproces is echt niet te verheerlijken. De meeste mensen leven een soulmate-relatie en dat is over het algemeen een stuk rustiger en makkelijker. Maar blijkbaar niet voor mij weggelegd. Ik snap echt wel dat dit niet voor iedereen is. Want het is echt niet makkelijk. Maar steeds vaker zie ik dat het een heel mooi proces is naar verlichting, naar vrij zijn. Al je blokkades, pijn, angst, schaamte, schuld wegwerken om dit te bereiken.

Het licht, de kundalini-energie stroomt steeds vaker door me heen. De bedoeling is om dit vast te houden, bij mezelf. Daarvoor moet ik jou ook wel los kunnen laten. Alles is mijn eigen energie. Die wil ik bij me houden. Divine timing voor het moment dat we bij elkaar mogen komen. We zijn al bij elkaar, onze ziel is al samen. Wat een rijkdom. De hemel op aarde met momenten.

Maar de hemel op aarde wil ik altijd. Maar het is nog niet zover. Ik ben daar nog niet helemaal klaar voor. Maar wat zou dat mooi zijn. Wij samen. Het wordt steeds zwaarder om niet samen te kunnen zijn. Waarom heeft het universum/God dit zo gewild? Waarom moesten we eerst met een man en kinderen krijgen? En waarom heeft het ons niet eerder samengebracht?

We hadden eerst nog onze lessen te leren.

Ik moet denken aan November 1990. Ik ervaarde een heimwee gevoel in Bangkok. Ik heb nooit zo’n heimwee gevoel gehad als toen. Wat betekende dat? Dit moment staat heel diep in mijn geheugen gegrift en ik weet nog precies waar ik was. Waarom dan?

Dit proces van ons voelt als een pelgrimstocht naar onszelf. Samen maken wij deze reis. Hoe bijzonder en hoe mooi. Maar toch moet ik het zelf doen.

Ik voel dat ik steeds vaker van bovenaf naar de mensen- de mensheid kan kijken. Een helikopter view. Ik voel me vrij, ik vlieg hoog en wil daar blijven. Dat voelt beter dan die struggles van de mensen te voelen. Dat wil ik niet meer. Dat voelt niet vrij. Mensen zitten vast in angst. Ik wil dat niet meer.

Hoogvliegen als een adelaar. En daar blijven zweven. Heerlijk.

6-8-2021

Ik weet het niet maar ik voel me behoorlijk gefucked. Heb ik het toch allemaal zelf bedacht? Ben ik echt gek? Er komt informatie via L. tot mij waardoor ik ga denken dat jouw situatie toch anders is dan ik denk. Voel jij wel hetzelfde voor mij? Ik ben behoorlijk in de war als ik hoor dat jouw gezinssituatie nog hetzelfde is… Hoe komt dit, wat is er gebeurd?

Wat heb ik in mijn hoofd gehaald?

Het is heel verwarrend allemaal en ik weet even niet zo goed wat ik hier mee moet. Ik heb gisteravond in bed heel erg gehuild en weet dat ik jou los moet laten om verder te kunnen. Ik wil me gaan richten op hier, in Nederland en hoop dat ik een leuk iemand tegenkom waar ik mijn leven mee kan delen. En dat zal een vrouw zijn. Dan heb jij waarschijnlijk toch de waarheid gesproken naar mij toe. Maar wat is er dan wel gebeurd? Ik kan het echt even niet verklaren.

Hoe kan ik je dan zo dichtbij gevoeld hebben? Waarom voel ik nu aan het eind van de dag een heel sterk verlangen opkomen? Zit dat alleen in mijn hoofd? Waarom kan ik je niet loslaten? Vergeten? Ik wil verder met mijn leven, een nieuwe richting in.

Het feit dat L. bij jou is geweest heeft me toch meer gedaan dan ik dacht. Nu weer loslaten en verder. Maar ik voel me wel genaaid. Gelukkig duurt het maar kort want ik voel me nu alweer iets positiever en kan het accepteren dat dit zo is. Blijkbaar is het toch niet de bedoeling dat we samenkomen. Het is ook bijna onmogelijk en ik zou ook echt niet weten hoe. Daar wil ik ook niet meer over nadenken.

Ik voel mezelf echt in een hele slechte film zitten. Een acteur die meedoet aan een verkeerde film. Privé, maar ook collectief is er een tweedeling en dat is niet fijn. Ik wil echt mijn energie hooghouden en positief zijn, maar dat is toch wel verdomd lastig af en toe. Ik hoop dat je gelukkig bent en blijft en ik wil je laten gaan. Doe jij dat ook maar met mij. Dit is niet meer menselijk en ik wil dit leven niet meer. Het is te zwaar en ik vraag me echt af waarom dit allemaal moet. Gewoon een lekker leven zou toch wel makkelijker zijn, maar dit was blijkbaar niet voor mij weggelegd. Helaas. Ik baal ervan dat jij alle touwtjes in handen hebt.

Blijkbaar ben je toch alleen een gids. Maar wat mij betreft mag je mij loslaten en verder gaan met je eigen leven. Ik wil andere mensen in mijn leven, andere mensen op mijn pad. Het is allemaal te gecompliceerd. Fack! Wat heb ik allemaal verteld aan anderen? Fantasie? Ik ga vanaf nu mijn mond houden. Ik wil verder.