Selecteer een pagina

Twee levens

Twee levens

1-4-2024

Ik leef nog steeds twee levens. Eén hier op aarde en één met jou. Deze twee werelden zijn nog steeds niet verenigd. Dit geeft verdriet. Vanochtend komen we samen en is het goed. Later heb ik verdriet omdat ik nog steeds niet bij je kan zijn. Onze liefde is op aarde nog steeds niet beantwoord en daarom ook niet te begrijpen voor anderen. Wat je niet ziet is er niet. Wat je niet ziet is er wel voor mij. En wat je ziet is er eigenlijk niet en bestaat niet echt. Dit is een illusie. Dat is niet meer alleen mijn waarheid. Jij bent mijn waarheid. Voor anderen ben jij pas waarheid als ze het met eigen ogen kunnen zien. Fysiek. Maar een ziel zie je niet. Die kun je alleen maar voelen. Dat ben ik. Dat ben jij. Dat zijn wij. Maar aards heb ik nu verdriet omdat ik toch ook dat fysieke stuk op aarde wil zien en voelen.

Ik laat weer los, leef mijn leven en ga weer verder op mijn reis. Met jou maar zonder jou.

 

Vergeet de liefde. Leef licht.

Vergeet de liefde. Leef licht.

19-3-2024

Tijdens een korte wandeling in het bos komt er een sterke gedachte door. Vergeet de liefde. Leef het licht. Leef in het licht. Leef licht. Deze gedachte houdt me bezig. De liefde vergeten. Alleen licht zijn? Kan ik jou vergeten en alleen licht leven. Is liefde overschat. Te ingewikkeld. Staat licht nog boven liefde. Kan ik zonder liefde leven en alleen licht zijn. Moet ik liefde echt gaan vergeten en dit gevoel alleen maar vullen met licht? Is dat de bedoeling van mijn leven? Misschien maakt alle witte licht de liefde wel lichter. Het verlangen naar de liefde komt zo in een ander daglicht te staan. Kan een mens zonder liefde leven als de mens verlicht is? Kan ik zonder liefde nu ik gevuld ben met dit witte licht? Ik heb weer even voldoende stof tot nadenken over de liefde en het licht.

Translate »