17-1-2022

Ik voel heel sterk dat mijn lichaam nog in de oude tijd zit, in mijn oude leven. Mijn heupgebied zal nog meer emoties los gaan laten. Ik blijf ademen en warmte sturen naar dat gebied en doe voorzichtig oefeningen. Langzaam zal het beter gaan. Het is bijzonder om te voelen dat ik nog door die pijn heenga om verder te kunnen in mijn nieuwe leven, de nieuwe wereld. Mijn lichaam zit nog vast in het oude. Als ik dat los kan laten, ben ik weer een stap verder in mijn proces. Mijn geschiedenis kan ik niet uitwissen. Ik wil alleen de mooie dingen meenemen naar mijn nieuwe leven. Vanuit liefde. Mijn verleden kan ik niet vergeten, maar ik kan mezelf wel vergeven dat ik mezelf dit allemaal heb aangedaan in het verleden. Ik heb mijn lessen geleerd. Ik wist niet beter. Nu weet ik meer en weet ik wie ik ben. Met deze wetenschap wil ik de rest van mijn aardse leven nog een heel fijn en mooi leven leven. Alleen nog maar in Licht en Liefde zijn.

Als ik mijn proces doortrek naar het wereldproces, zal er nog heel veel oude geschiedenis vergeven moeten worden. De wereld is in de ban van machtsmisbruik en slavernij. Ik hoop en vertrouw echt dat dit ooit een keer gaat veranderen. Een mens verdient het niet om zo te moeten leven op deze aarde.

Maar ik hou het maar bij mezelf. De wereld kan ik niet veranderen. Hoewel ik wel voel dat er heel veel gebeurt achter de schermen, voel ik ook dat niet iedereen dit al kan en wil zien. Het is ook goed als je alleen leeft in je eigen beperkte beschermde veilige wereld. Maar ik kan die oude wereld zelf niet meer zien. Ik kan alleen nog maar het grote geheel zien en voel me steeds minder verbonden met de aardse manier van leven op dit moment. Ik kan hierin alleen maar zijn en van bovenaf aanschouwen.

16-1-2022

Ik heb last van mijn rechterbil. De mannelijke kant. Ik ben veel bezig geweest met mijn linkerkant om die te helen. Het heupgebied is een belangrijk gebied om te helen. Emoties die jaren zijn onderdrukt gaan vastzitten in dit gebied. Ik voel dat dit nu aan het bewegen is. De onderrug, billen en de heupen. Ik leg mijn warme hand op mijn bil en stuur daar energie naar toe. Daar ben ik gisteravond al mee begonnen. Dat gebied wordt dan warm en kan zo met liefde en warmte gevuld worden. Zo kan het langzaamaan beter worden en opengaan. Wat een proces. Maar ik ben zo blij dat ik mezelf kan helen. Ik voel echt dat er wat aan het veranderen is in dat gebied. Mijn rechterbil gloeit nu en ik doe allerlei oefeningen en blijf veel bewegen. Veel heupbewegingen om het losser te maken. Dit kun je allemaal zelf doen. Daar heb ik geen fysio voor nodig. Zelfheling. Ik ben heel dankbaar dat ik die energie heb.

Jij voelt nu even heel ver weg. Ook jij hebt nog heling nodig. Anders waren we allang bij elkaar geweest…Ik voel bepaalde sensaties door mijn lijf, golfbewegingen, trillingen en ik voel dat als helende energie. Energie die op alle plekken in je lijf gebruikt kan worden en uiteindelijk ook buiten je lijf. Bij en voor anderen. Ook mijn ademhaling doet veel werk. Mijn zachte, warme adem stuur ik met liefde naar mijn pijnlijke plek.

15-1-2022

Hoeveel mensen leven er met een geheim? Door praten en huilen over mijn diepste geheim heb ik mezelf kunnen verlossen van mijn oude pijn. Mijn geheim, mijn pijn moest uit mijn lijf om me goed te voelen. Ik moest door veel lagen pijn heen om hiervan verlost te worden om me vrij te kunnen voelen. De meeste mensen hebben geen idee wat er bij mij achter de schermen heeft afgespeeld en nog steeds speelt. Het raakt me nog steeds wat andere mensen van mij denken. Ik wil het woord energie kunnen uitspreken zonder weerstand te voelen. Ik mag dus nog meer loslaten. Ik voel me goed en dit is wat ik voel en hoe ik me voel als empaat. Alles is energie. Ik ben voor anderen niet te snappen. Maar het belangrijkste is dat ik mezelf snap en gelukkig ben.

Ik heb een vreemd gevoel gekregen bij gisteravond. Wat gebeurde er? Er was verlangen maar ik voelde dwang. Het voelde vreemd en voelde niet goed. Ik kon het niet weerstaan maar ik voelde ook dat jij ver weg was en niet met mij. Wat is er aan de hand? Het voelde als een zware donkere kracht, of er iemand bij jou was. Maar niet in goeie zin. Nu tijdens het schrijven voel ik een soortgelijk gevoel. Ik laat het maar even zijn. Maar het voelt niet fijn.

Ik lees op een site van een medium een channeling over Aartsengel Metatron. “Dimensie van eenzaamheid”. Ik voel me een kind in de speeltuin dat ik dit allemaal mag lezen. Ik zie en voel herkenning en dit is waar ik net doorheen ben gegaan.

“Veel mensen ervaren momenteel een enorme eenzaamheid, een gevoel van alleen zijn. Het manifesteert zich op zoveel manieren. Misschien ben je fysiek alleen, misschien heb je het gevoel dat anderen je niet begrijpen. Misschien merk je dat je ervaringen en situaties tegen je vechten, of misschien wil je extra ondersteuning in je realiteit. Het is op dit moment belangrijk om gevoelens of gedachten van eenzaamheid te herkennen want dit is je deur naar een enorme transformatie op spiritueel niveau.” Dit is wat er gebeurd is afgelopen week. Dit is zo fijn om te lezen en ik ga kijken hoe het zich verder ontwikkelt.

“Deze dimensie van eenzaamheid is een illusie. Het is een wond, het kunnen vele wonden zijn die zijn verzameld en hoewel het misschien iets is dat je wilt weggooien, is het een poort naar een enorme transformatie en spiritueel ontwaken. Er is een behoefte om door de dimensie van eenzaamheid te lopen, het kan zich in jou manifesteren en het manifesteert zich buiten jou. Er komt een moment dat je het onder ogen moet zien”.

Ik ben blij dat ik dit lees en dat ik niet gek ben. Dit is wat ik echt allemaal voel vanbinnen. Ik blijf nog even lekker doorspelen in deze spirituele speeltuin.

14-1-2022

Het grote niks, het grote alles, het grote licht, de grote liefde. Dit is alles wat ik heel diep voel. Brengen van liefde en uitstrooien over de wereld. Alleen maar liefde. Het is voor mij allemaal te groot om te bevatten. Maar dit is wat ik voel en weet.

Waar komt de weerstand vandaan met wat er nu allemaal in de wereld plaatsvindt? Ik wil deze weerstand niet meer voelen. Ik vind het moeilijk om aan te zien wat mensen op allerlei gebied wordt aangedaan en wat mensen zichzelf aan laten doen. Dit gebeurt al eeuwen, maar om het nu zo bewust te zien is niet makkelijk. Maar ik kan niet de hele wereld redden. Ieder mens kan alleen maar verantwoordelijkheid nemen voor zijn eigen leven. Ik kan alleen maar vertrouwen op mezelf, mijn gezonde lijf en zo ook het leven. Ziek zijn hoort bij groeien, ziek zijn hoort bij mens zijn. Dat is in deze tijd nog maar moeilijk te accepteren. Ik hoop en vertrouw erop dat er een ommekeer komt in hoe mensen over zichzelf denken. Dat er weer meer verbindingen gemaakt kunnen worden omdat zo alleen de mens liefdevol en in vrede kan leven met zichzelf en met hun omgeving. Liefde is de enige weg hiernaartoe.

Ik merk dat ik steeds vaker mijn handen gevouwen heb in ruststand. Mijn weerstand tegen bidden is veranderd omdat het niets anders is dan praten tegen mezelf. Dit kan ik overal doen en hoef ik niet met anderen te doen. Als ik met heel veel liefde tegen mezelf en met mezelf kan praten, heb ik de hoogste vorm van liefde bereikt. Dit is voor mij nu alles wat er is. All there is. Het Al. Meer is er niet en dit kan en mag ik delen.

13-1-2022

Wat nou…als ik niet in deze tijd had geleefd, als ik niet zoveel op had kunnen zoeken op internet en kunnen lezen over wat er gebeurt? Dan had ik ook niet zoveel gereisd en mensen van over de hele wereld ontmoet. Als ik in vorige levens wel gereisd heb, had ik destijds waarschijnlijk niet geweten wat er met mij gebeurde. Dan was ik gek geweest en had ik niet geweten wat er met me aan de hand was. Anderen zouden over mij beslist hebben wat goed zou zijn voor mij. Door er zoveel over te lezen worden dingen duidelijk en vallen dingen op zijn plek. Wat ben ik blij dat er internet is en dat ik in deze tijd leef. Het is niet voor niets dat ik nu leef. Het oude moet verbonden worden met het nieuwe. Dat proces is nu aan de gang. Dit is een tussenfase tussen het oude en het nieuwe. De oude wereld heeft ook een heel groot geloof in de medische wereld. Medicijnen zijn het wondermiddel om mensen in leven te houden. Maar is dat volwaardig gezond leven? Of heb ik inderdaad makkelijk praten om dit te zeggen? Maar mijn weerstand naar de medische wereld wordt alleen maar groter. Dat is niet omdat ik dat wil, maar om dat ik het zo voel. Met name de medicijnen en de afhankelijkheid daarvan. We kunnen niet meer zonder. Ik weet dat niet iedereen gezond geboren wordt. Maar moeten we iemand dan een heel leven met medicijnen in leven houden? Voor mij is er echt een grens bereikt. Maar iedereen moet vooral doen waar hij/zij zich goed bij voelt. Ikzelf wil nooit afhankelijk worden van medicijnen. Voor mij is er een grens. Ikzelf wil alleen nog maar leven in een nieuwe, gezonde wereld. Kan er meer liefde gestopt worden in de medicijnen die mensen tot zich nemen? Hoever is een mens van zichzelf en van de natuur af komen te staan?

Maar ik heb jou om dit te kunnen zien en voelen. We waren gisteravond weer een lange tijd samen. Het wordt alleen maar sterker en sterker. Het is dan of je echt bij me bent. Ik hoor nieuws waarvan ik al zeker wist dat dit zou gaan gebeuren. Is dit omdat we dan dichter bij elkaar kunnen zijn? Ik zeg hier verder niets over en laat het zijn.

De kracht van de natuur. De kracht van mezelf. Dat is hard werken en zwaar voor mijn eigen natuurlijke zijn. Maar uiteindelijk wordt het alleen maar lichter. Is dit voor iedereen weggelegd? Om helemaal te vertrouwen op de kracht van je eigen natuur? De gedachten aan een varkenshart houdt me bezig. Wie wil er nu een varkenshart in zijn lichaam? Welk mens zou dit willen?

Ik loop al een tijdje rond met iets wat me bezighoudt van mijn eigen lichaam. Toen ik 17 jaar was heb ik een kaakoperatie ondergaan. Er is toen een stukje uit mijn heup gehaald en in mijn bovenkaak geplaatst. Er is gesneden in mijn lijf. Ik voel dat ik nog steeds een verdoofde linker grote teen heb. Mijn tanden en de kaak zijn verbonden met deze grote teen. Ook de linkerkant van mijn lichaam voelt nog steeds stijf. Ik vraag me af of ik dit nog goed kan krijgen. Want alles staat met elkaar in verband. Van onder tot boven. Ik blijf dit proces van mezelf volgen en hoop dat het gaat helen. Maar door dit nu te ervaren bij mezelf kan snijden in een lichaam nooit goed zijn. Zou ik dit nu nog zelf doen als ik zelf de keus had gehad? Ik denk het niet. Ingrijpen in een natuur van een lichaam heeft consequenties. Ik voel ook steeds vaker dat mijn kaak terug wil naar de oorspronkelijke natuurlijke stand. Maar dit alles is gebeurd in een andere tijd en mijn ouders hebben destijds deze keus voor mij gemaakt vanuit goede bedoelingen. Zelf zou ik hier nu meer vraagtekens bij stellen.