7-1-2022

Wat een zware, emotionele dag was het gister. De darknight of the soul was ook een darkday of the soul. Ik voel me nu weer wat lichter en weer een stukje dichter bij mezelf. Het is fijn als mensen openstaan voor mijn verhaal maar toch snappen mensen mij niet. Ik begrijp dat mensen het niet begrijpen als ik vertel over de verbinding met het universum. Maar dat is precies dat alleen-gevoel blijven houden. Ook al voel ik heel veel liefde om me heen. Ik zal hier echt een balans in moeten vinden als ik hier leefbaar wil leven op deze aarde. Dat ik niets hoef te zeggen om liefde uit te stralen en liefde te zijn. Dat is mijn enige doel, liefde zijn. To Be.

Als ik het aardse loslaat en alles alleen maar energie is…Ik voel de energetische banden met mensen. Ik ben energetisch verbonden met iedereen. Maar om mezelf goed te voelen moet ik veel loslaten en mezelf beschermen tegen negatieve invloeden. Ik wil deze energie niet meer voelen. Als ik mensen aards moet loslaten waarom krijg ik jou dan niet uit mijn hoofd. Waarom kan ik jou niet loslaten? Omdat wij verbonden zijn met kosmische magnetische energie? Hoe kan ik dit uitleggen? En is dit echt wat er gebeurt? Soms weet ik het ook even allemaal niet. Het is een zwaar proces niet alles te weten, maar je kunt niet alles weten. Waarom denk ik dat ik zoveel weet en voel? Is dit echt of fantasie? Toch blijft die vraag steeds terugkomen.

Ik voel nu verlangen in mijn buik maar ik wil deze energie nu voor mezelf houden, de liefde aan mezelf geven.

Jou even loslaten, hoe makkelijk is dat? Ik kan geen weerstand bieden aan deze liefde. Ik kan niet meer vechten tegen deze magnetische energetische verbondenheid. Ik ben klaar met vechten en wil gewoon in liefde zijn. Met iedereen om me heen waar ik van hou. Ik wil geen mensen uit mijn leven, alleen maar meer mensen in mijn leven. Jou 24/7 in mijn leven hoeft niet aards te zijn, want het voelt nu al als 24/7. Het is goed maar echt niet makkelijk om niet bij je te zijn, maar ik wil je toch gaan loslaten. Waarom kan dit niet? Omdat deze verbinding met niets anders te vergelijken is? Of omdat ik nog steeds niet helemaal verbonden ben met mezelf?

6-1-2022

Dat was weer een dikke vette dark night of the soul. Hoe diep moet ik nog gaan. Ik voel me zo alleen en eenzaam in dit proces. Er komen echt gedachten in me op dat ik niet meer wil leven in dit leven, in deze wereld. Deze wereld past echt niet meer bij mij. Laat me dan maar gaan. Het is echt een zwaar proces en ik vraag me echt af hoe lang ik dit nog alleen moet doen. Ik weet dat ik niet alleen ben en dat er gidsen zijn en die voel en zie ik ook. Maar in het aardse leven voel ik me echt heel erg alleen. Ik voel geen connectie meer met deze manier van leven.

Ik ben ook weer wat in de war geraakt door een aantal opmerkingen die ik gehoord heb. Maar ik moet ook dit weer loslaten. Al die tranen weer gisteravond kwamen echt van heel diep bij mij. Ben ik het toch alleen? Het was wel weer even verwarrend. Bestaat een tweelingziel wel? Moet ik wel doorgaan met de website? Ik laat het even rusten, wie zit er op een verhaal te wachten wat te ver gaat en verzonnen is?

Het proces van coming-out als lichtwerker is een heel zwaar proces. Alleen. Fuck het licht, fuck de liefde, fuck de wereld zijn gedachten die nu bij mij opkomen. Ik weet dat dit ego is, maar dit is wat ik nu denk. Boosheid, loslaten. Ik weet ook dat ik weer een stukje dichter bij mezelf kom als dit gebeurt. Maar hoelang moet ik nog alleen zijn en blijven? Ik denk dat ik liever alleen ben, maar ik voel en weet dat ik helemaal niet alleen wil zijn.

Maar ik wil begrepen en gesnapt worden en ik voel om me heen dat dit niet zo is.

Ik mag weer niet zijn wie ik ben met de keuzes die ik maak vanuit een gezond systeem, vertrouwend op mijn eigen immuunsysteem. De wereld draait op dit moment alleen maar om virussen en vaccins. Als ik al zou willen om het niet te volgen, ik kan er niet omheen. Ik wil er niets meer over horen, maar het lukt me niet. Als ik het niet via het nieuws volg, komt het via andere kanalen. Hoe kan ik dit stoppen? Moet ik mezelf helemaal opsluiten? Is dit dan nog leven? Zo wil ik echt niet meer leven. Dit is voor mij geen volwaardig leven meer in gezondheid en vrede. Ik voel me zo niet meer thuis hier. Ik probeer jou echt los te laten, maar het lukt me gewoon niet. Ik weet een aantal dingen en die vind ik niet fijn. Maar toch moet ik je loslaten.

Hoe wil ik verder met mijn leven? Het is te zwaar nu. Ik zie even het licht niet meer. Het is te veel. Wil ik hier nog wel zijn. Dit proces van de ziel. De speeltuin van mijn ziel. Het is niet alleen maar plezier. Er wordt af en toe ook gestreden en pijn geleden in een speeltuin. Maar blijven spelen is wel heel belangrijk.

Mijn website is mijn speeltuin waar ik in mag spelen. Maar af en toe loop ik er even uit weg om wat oude pijn weg te werken.

‘Mogen zijn wie ik ben. Laten zien wie ik ben.’

Dit is voor mij toch nog heel lastig om te doen in deze harde ego-wereld.