Selecteer een pagina

Reiki op afstand

Ouddorp

8-5-2021

Ik voel me beter dan 2 dagen geleden, er vallen weer wat stukjes op hun plek. Maar wat was het een zware energie. Ik heb me die hele dag heel moe gevoeld. Ik had heel weinig energie van alle huilen. Gistermorgen stond ik echt met een licht, goed gevoel op.

Ik had om 9.00 uur een Reiki op afstand behandeling met de coach van de Reiki 2 cursus. Dat ging heel goed, ik voelde warmte en kou. Het middengedeelte van het lichaam stroomde de energie niet goed door. Vanaf de schouders hield het op. Na terugkoppeling kreeg ik een reactie terug die klopte met mijn energiegevoel. Toch een bevestiging dat ik goed zit en goed bezig ben en niet gek ben.

“Fijne en warme energie breng je mee” Hoe fijn is dat om te horen.

Ik heb gister nog een strandwandeling in Ouddorp gemaakt en heb in een strandtent gelunched met D. Hoe fijn is het om na een Lockdown weer een terrasje te pakken. ♥

’s Avonds ben ik naar huis gereden en na een lange file was ik blij om weer even alleen thuis te zijn en in een lekker bed te kunnen slapen. Ik voel me al een tijdje weggestopt op onze logeerkamer en daar heb ik niet zo’n zin meer in. Ik voel heel sterk dat we gescheiden levens moeten gaan leven. Ik wil alleen zijn.

Ik heb gister heel veel gevoeld, het is echt niet meer te ontkennen, de aantrekkingskracht en de energie wordt steeds sterker naar jou. Hoe langer we gesepareerd blijven, hoe sterker de band wordt. Die is niet meer los te koppelen. Het blijft zo bijzonder als je bedenkt dat je dezelfde ziel deelt, dezelfde hartfrequentie hebt. Hoe kun je dan niet bij elkaar zijn? Karma en blokkades… maar dit zou toch niet zo lang meer mogen duren?

Dus alles wat in mijn hart zit, zit ook in jouw hart? Alles wat ik voel, voel jij ook?

Ik heb trouwens in de camper een flinke val op mijn rechter kant gemaakt vanaf een heel laag afstapje… Ik voelde me blijkbaar zo wankel (in mijn leven) dat dit kon gebeuren. Want normaal…hoe dan?… Ik had last van mijn pols, elle boog en knie, de rechterkant. Ik hoop dat ik nog steviger kom te staan en dat dit niet zo snel meer kan gebeuren.

Mijn voorhoofd, mijn 3e oog staat ook heel veel open en jouw energie stroomt daarvan bovenaf in. Ik kan het zelf soms ook niet bevatten hoe dit allemaal werkt, laat staan dat mijn omgeving dit zou moeten snappen…Ik ben er ook klaar mee om het allemaal steeds weer uit te moeten leggen. Ik kan niet wachten op en computer met Word en dat ik in mijn/onze camper mijn dagboek uit kan gaan werken.

Ik ga mooie plekjes opzoeken waar ik rustig alleen kan zijn…met jou ♥ met mij ♥ met ons samen ♥♥ Want zo is het en niet anders.

Ik wil me niets meer aantrekken van wat andere mensen daarvan zouden denken. Laat maar denken, dat doen ze toch wel als ze niets anders te doen hebben. We gaan gescheiden levens leven en dat is niet omdat ik niet meer van D. hou, maar omdat ik open wil staan en ruimte wil maken voor jou. Uiteindelijk samen wil zijn met jou.

Als D. op termijn hier toch niet meer voor open kan staan dan kunnen we dan zien of we echt moeten scheiden. Maar dat is niet aan mij. Ik sta open en wil open blijven staan. Ik ga niet mijn hok meer in. Ik leef mijn leven zoals ik het wil leven ♥

 

 

Puinzooi van mijn leven gemaakt

Strand Brouwersdam

6-5-2021

Ik heb de camper goed ingewijd. Ik heb de halve nacht liggen huilen.

Wat heb ik een puinzooi van mijn leven gemaakt…door nooit mezelf te zijn geweest.

Daardoor heb ik D. en de meiden in dit drama meegesleept. Wat een verdriet voel ik, nu ik denk dat ik mezelf gevonden heb en eindelijk mezelf mag zijn. Het lijkt wel of ik moet branden in de hel, zo diep zit mijn verdriet, diep in mijn ziel. Weer een dark night of the soul. Ik denk dat ik de rest van mijn leven alleen moet doorbrengen en dat dat mijn lot is. Ieder heeft zijn kruis te dragen. Dan zal dit wel mijn kruis zijn, dat zal ik gaan accepteren.

Maar hoe dat gaat met ons? Hoe gaan we het doen met de scheiding? Ik weet het echt niet. Dit doet zoveel pijn om hieraan te denken. Kunnen en willen we nog samen in een huis? Samen slapen in ieder geval niet meer, ik heb de halve nacht weer wakker gelegen vanwege allerlei geluiden.

Ik wil de rest van mijn leven alleen slapen.

Het uitspreken van een scheiding geeft echt geen opluchting, alleen maar meer pijn. Daar zal ik wel weer doorheen moeten. Maar ik begin het onderhand zo zwaar te vinden dat ik soms denk, laat me maar doorschuiven naar de volgende fase. Rust in mijn hoofd, rust in mijn ziel.

Gister heb ik een scène gezien van Outlander op Netflix https://www.netflix.com/outlander die me enorm geraakt heeft. Er werd een man op de brandstapel gezet bij de indianen. Zijn geliefde stapte bij hem in het vuur waardoor ze allebei verbrandde terwijl hun kindje, een baby achterbleef. De muziek die erbij gedraaid werd maakte mij heel erg emotioneel en ik was in diepe, diepe tranen. Heb ik vroeger, in een vorig leven, op een brandstapel gestaan omdat ik niet mocht zijn wie ik was? Ik weet het echt even allemaal niet meer, maar ik ben er wel goed klaar mee.

Ik wil even helemaal niets meer, alleen maar alleen zijn. Alleen zijn met mezelf. Het is zwaar, wat een last.

Misschien moet ik wel alles opgeven wat ik heb en alleen zijn en blijven, en gelukkig worden. Zo gaat het ook niet. Niemand verdient mij, omdat ik mezelf niet verdien. Hoe kan ik anderen nu helpen…als ik mezelf niet eens kan helpen…Ik denk dat een leven samen er in dit leven niet in zit. Laat me dan maar overgaan naar een volgende fase. Met minder lijden. Want waarom moet een mens zo lijden in dit leven? Maakt dat het leven mooi en de moeite waard? Ik weet het nu even niet meer. Het is zwaar.

Pijn lijden is groeien. Dus ik zal het wel weer positief moeten zien, maar dat gaat wel even moeilijk op dit moment. ♥

Yoga, meditatie, Reiki, ik heb dit allemaal nodig om het leven draaglijk te maken. Het leven is anders te zwaar en ik moet te veel lijden.

The unbearable light of being. Het leven is lijden en op dit moment is het zwaar lijden. Wat heb ik een puinzooi van mijn leven gemaakt.

 

 

Translate »