3-9-2021

Nes Ameland

Zware energie in de buik afgelopen dagen. Is dat heling van mezelf? Het voelt of de hele wereld in mijn buik zit. Of ik die moet helen. Toch maar weer terug naar mezelf, mezelf helen, nog dieper zakken. Ademen naar mijn buik en een heel warm, lief en fijn gevoel krijgen. Dit gebeurt ook als ik aan jou denk. Maar ik probeer het echt bij mezelf te houden. Gisternacht zo diep gekomen, het leek of ik je ziel heel diep raakte. Het was zo lekker en zo diep. Het duurde ook heel lang. Iedere keer leek ik in slaap te vallen, in trance te zijn, dan kwam ik weer bij en we gingen weer verder. Tot uiteindelijk een zalig hoogtepunt. Die voelde zo diep en mooi en lief. Hoe bijzonder toch. Maar toch zou ik zo graag hierover met je willen praten. Maar dat is denken en ego, dus weer terug naar mijn buik. Ik voel je steeds meer, vaker en langer. Ik heb geen idee hoe wij elkaar ooit gaan ontmoeten en hoe dat dan zal zijn. Ik moet hier niet aan denken, ik weet het niet. Nu leven, nu zijn, nu voelen.

Het is heerlijk rustig op Ameland. De duinen over en dan zit ik aan zee. Het is wel koud hier. Ik wil zon en warmte, laat maar komen. Ik voel wel dat ik zinvolle besteding moet gaan krijgen. Ik wil wat gaan doen, maar weet nog niet wat. Alleen maar aan mezelf werken is ook wel een beetje klaar nu. Dit proces gaat toch wel door. Maar ik wil alleen nog maar doen wat goed voelt. Maar wat is dat dan? Ik weet het nog even niet, dus laat ik het maar even zijn. Als ik af en toe mensen zou kunnen behandelen zou al fijn zijn, maar ik ga mezelf niet aanbieden/opdringen.

De eerste dag op camping Duinoord, een beetje fietsten, beetje wandelen. Daar heb ik nu zin in. Ik voel dat ik vast zit in Nederland. Als ik geen vaccinatie heb en me niet laat testen als ik vind dat dat niet nodig is, kan ik op dit moment geen kant op. Ik kan sowieso niet naar het buitenland. Dit voelt toch wel heel erg eng. Geen vrijheid meer. Die vrijheid wordt steeds verder ingeperkt door alle regels. Als je zelf niet alle regels wil volgen die je opgelegd krijgt…WTF…

Er komt een gedachte bij mij op over het knielen in de kerk. Ik kniel voor niemand meer, ik laat me dit door niemand meer opleggen. Als kind had ik al moeite om te moeten knielen in de kerk – knielen voor God…Never again. Ik kniel voor niemand meer, ook niet om iemand ten huwelijk te vragen…Waarom moet je daarvoor op je knieën? …WTF…Waarom kun je dit niet gewoon vragen als je staande Zelf?

13:01 Ik heb de liefde van mijn leven gevonden en ik kan en mag niet bij haar zijn. Dat maakt me heel verdrietig en alleen. De ware liefde en er toch niet bij te kunnen zijn, hoe hard en oneerlijk is het leven soms? De liefde heeft zijn offers. Hoeveel offers moet ik nog brengen om bij je te zijn. Ik hou ook van mijn gezin. Maar het doet pijn om niet bij je te zijn. Door welk dal moet ik nog meer gaan? Door hoeveel verdriet moet ik nog heen?

19:05 Laat mij maar doorstromen naar een volgend leven als ik in dit leven toch niet bij jou kan zijn. Ik wil niet meer zonder jou leven, het is te heftig en te zwaar. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik krijg jou echt niet meer uit mijn hoofd. Was dat maar zo. Toch ben je ook heel ver weg en weet ik echt niet waar je bent en ik hoef dat ook niet te weten. Ik voel je de hele dag en kan je niet meer loskoppelen. Is dit nu Liefde? Terwijl we niet eens bij elkaar mogen zijn.

En daarnaast blijf ik toch nog steeds moeite houden met het feit dat je niet eerlijk tegen mij bent geweest. Van de ene kant snap ik het wel want ik moest mijn proces nog in. Maar nu is het gewoon niet meer leuk: ik leer nog steeds veel van je, maar ik ben er ook wel een beetje klaar mee. Ik heb steeds meer momenten dat ik verlang naar een eenvoudig aards leven. Geen gedoe en ik baal soms echt dat ik door jou op een ander pad ben gezet. Het is zo, maar toch. Het is zwaar en ik ben verdrietig en voel me alleen. Ik wil niet meer alleen zijn. Mijn gedachten gaan om misschien een tijdje in de horeca te gaan werken. Komen er allerlei maatregelen in verband met de Coronapas. Die heb ik niet en ga daar ook geen vaccin voor laten zetten. Heel vervelend. Ik voel me steeds vaker hier echt alleen in staan. Ik zou zo graag mensen ontmoeten waar ik mijn verhaal mee kan delen en die me dan snappen. Dat is lastig. Het is een zware weg. Niemand snapt mij, dat is waarom ik me zo alleen voel. Het maakt me zo diep verdrietig, is er dan niemand die dit ook meemaakt? In ieder geval niet in mijn omgeving.

1-9-2021

Wat een zware energie. Wat een werknacht. Ik ben gister aangekomen in Bornwird – Dokkum aan de Ee.  Het is hier fris en ik heb gister alleen maar binnen gezeten. Ik ben weer alleen en het is goed. Alleen met mezelf is het beste wat ik nu kan doen. Ik voel me nog steeds anders en kan dat anders zijn niet met anderen delen. Gewoon zijn is misschien dan maar het beste wat ik kan doen. Ik moet afstand nemen van anderen om echt mezelf te kunnen zijn. Ik heb zware energie in mijn buik en kan dat nog steeds niet helemaal verklaren. Is dit heling van mijn buik? Ben ik dit zelf? Ben jij dit? Is dit het universum? Ik denk een combinatie van alles.

Gister veel seksuele energie gevoeld en afgevoerd. Het is heel verwarrend en ik wil dat het stopt. Ik voel me goed, maar het is wel heel heftig allemaal. Ik voel dat ik alles en iedereen om mij heen moet loslaten. Dan voel ik me het beste. Ik voel me licht en wil licht doorgeven. Maar om mij heen is alleen maar zware energie, blijven hangen in het verhaal Corona.

Ik wil leven, ik wil zijn. Dit is wat ik wil, niet op een vaste plek en rondreizen als een nomade. Mensen zien zonder mijn verhaal te hoeven vertellen. Alleen maar zijn. Ik wil alleen zijn maar kan nog niet het hele plaatje invullen. Waar wil ik zijn? Het komt iedere keer weer terug. Ik wil werken, maar niet op een vaste plek, hoe dan? Eigenlijk interesseert geld me niet, maar ik heb het wel nodig.

D. en ik zullen elkaar moeten loslaten, maar ik wil hem wel in mijn leven. Dit anders voelen, mezelf niet thuis voelen in deze wereld, wordt alleen maar sterker. Maar ik heb het goed met mezelf.

Het is prima en ik respecteer het dat mensen anders denken en het leven anders beleven, maar ik zou graag mensen ontmoeten die mijn verhaal een beetje herkennen. Dit maakt echt eenzaam en alleen. Ik wil niet alleen zijn. Maar blijkbaar stond dit in mijn zielsplan dat ik deze weg te gaan had.  Het Hogere plan.

Ik ga mensen helpen door alleen maar mezelf te zijn. De zware energie in mijn buik is iets minder nu, weer iets meer geheeld. Ik hoef en wil de wereld niet meer in mijn buik voelen. Ik wil mezelf voelen.

Buitenaards wezen…Ik vond dat altijd vreemd klinken. Maar ik voel en weet nu dat ik als mens een buitenaards wezen ben. Ik voel me niet thuis op deze aarde. Maar blijkbaar heb ik hier wel mijn lessen te leren en heb ik een missie te volbrengen. Ik ben van een andere planeet, buitenaards. Hoe bijzonder dat ik daar nu pas bewust achter kom. Daarom heb ik me nooit thuis gevoeld op deze aarde. Maar heb ik heel hard mijn best gedaan om me wel thuis te voelen. Dat is niet gelukt. Ik weet pas nu waar en wie ik ben maar nog niet helemaal waar ik vandaan kom. Pleiaden? Dat zou ik graag willen uitzoeken.

Ik zou zo graag in contact komen met gelijkgestemden. Hoe kom ik daarachter en hoe pak ik dat aan. Dit nu te weten brengt me weer wat meer rust. Ik heb mijn missie hier op aarde te volbrengen, maar het is nu nog niet helemaal duidelijk hoe. Gewoon zijn wie ik ben.

15:30 Ik ben naar Dokkum gefietst. Het is een leuke plaats met veel water. “Ik ben een buitenaards wezen” gaat de hele tijd door mij heen. Dat is zo raar om van mezelf te zeggen. Ik dacht altijd dat dat vreemde wezens waren. Maar kunnen het ook gewoon mensen zijn?

Buitenaards – buiten de aarde, zo is het hoe ik me voel. Ook contact hebben buiten de aarde. En dat ik heel veel licht en liefde ga brengen, dat is wat ik voel, dat is mijn doel. Er komt zoveel door van boven, van het universum. Mijn oren suizen nu als een gek. Wat moet ik horen?

Ik ga vanaf nu heerlijk in de natuur zijn, veel wandelen en fietsen en op het strand zijn. Ik pas niet meer in de energie die deze aarde uitstraalt met de mensen om me heen. Ik voel me daar niet meer thuis.

Heel hoog voel ik me thuis, dat is mijn thuis. Licht voelen en blijven.