2-1-2023

We zijn een nieuw jaar ingegleden. Wat is een jaar? Wat is tijd? Een nieuw jaar, een nieuw leven. Wij zijn het jaar samen mooi begonnen.

Het wordt een jaar van nieuwe veranderingen waar ik me meer van binnenuit ga laten zien en voelen aan de buitenwereld. Ik wil weer meer mensen gaan zien en meer gaan reizen. Mijn reis van binnenuit is nu echt begonnen. Ik kijk uit naar nieuwe mensen op mijn pad. Willen die samen met mij op een nieuw pad? Het pad van bewustwording en heling op een natuurlijke manier. De contacten zullen bewuster zijn. Ik respecteer ieders reis en voel wanneer ik wel of niet aan iemands energie kan komen. Daarom hou ik nu nog bewust afstand. Maar vooral voel ik welke energie ik niet meer bij mezelf wil toelaten. Ik hoef mijn verhaal niet meer te vertellen. Ik kan mijn energie laten spreken. Ik hoef niet meer te praten. Dit wordt komende jaren mijn levensinvulling.

Ik ga ook een andere woonvorm krijgen. Ik ga op zoek naar de vorm die het beste bij mij past. Het is nog niet helemaal duidelijk welke vorm dat is. Dat ik vrijheid voel is fijn. Laat het nieuwe jaar, de nieuwe tijd maar beginnen. Ik ben er klaar voor.

31-12-2022

Waarom moet een mens uit de kast komen? Als je als mens geboren wordt, liefde ontvangt en geeft, gaat het alleen maar om de liefde die je als mens bent. Of je die nu deelt met een man of een vrouw. Je deelt liefde. Het is een keus of je die met een man of een vrouw wil delen. Daar zou je je niet voor hoeven te verantwoorden of verdedigen of ervoor in een hokje gestopt te worden. Waarom is dit ooit ontstaan? Mensen in hokjes wegzetten. Om de mens een veilig afgebakend gevoel te geven? Ergens bij te horen?

Ik kan mezelf in allerlei hokjes stoppen, maar boven alles ben ik mens. Dat wil ik zijn, dat ben ik. Alle hokjes wegdenken. Erboven staan en me echt mens voelen. Levend in en van en met de liefde. Liefde is groter dan alle hokjesdenkers bij elkaar. Het is een schijnveiligheid als je niet jezelf wil en kunt zijn. Laten er komende jaren maar heel veel hokjes omver geworpen worden zodat steeds meer mensen in vrijheid van en met de liefde kunnen leven. Wat een mooie wereld kunnen we dan gaan creëren. Geen begrenzing meer. Alleen maar liefde.

30-12-2022

Als je geboren wordt gebeurt dit hoofdzakelijk onbewust. Je groeit door liefde die je krijgt van buitenaf omdat je geliefd bent. Als je die liefde voelt ontwikkel je jezelf. Je wordt gevoed. Ik heb die liefde ontvangen en gekregen en ben gegroeid. Maar door de tijd is er toch een stuk van mij niet gegroeid. Ik ben daardoor niet bewust geweest wat ik had weggestopt. Heel diep weggestopt. Ik wist en voelde altijd dat er iets diep in mijn buik was weggestopt. Omdat niemand dat stukje aanraakte, liet ik het zitten en hoefde ik er niets mee. Tot er iemand op mijn pad kwam die dit stukje wel aanraakte. Dit gebeurde onbewust. Later werd ik me ervan bewust dat dit onbewuste naar boven gehaald wilde worden door mezelf. Mijn diep weggestopte zelf dat geheeld wilde worden. Maar ik had hier geen invloed op. Deze bewustwording is een incarnatie op deze aarde. Alle fases van het leven opnieuw doorlopen en dan volledig bewust in het leven komen te staan. Dit kan ik nooit meer terugdraaien naar onbewust leven. Ik ben mijn leven volledig bewust gaan leven. Ik heb min of meer afgerekend met onbewust leven. Door onbewust te blijven leven zou ik mijn leven voornamelijk op laten leggen van buitenaf.

Ik zelf ken nu mijn eigen waarheid en zo wil ik leven. Daar kan niemand meer iets aan veranderen. Dit is mijn blauwdruk. Dit is leven vanuit de bron. Een bewuste keus wie ik ben en wie ik wil zijn. Maar aan willen zijn kun je niets doen. Het is zijn. To Be.

Een mens incarneert en evolueert voortdurend. Dit gebeurt niet altijd bewust. Als ieder mens opnieuw spiritueel incarneert nu op deze aarde, bewust wordt van de liefde die ze zijn, kan er een meer vreedzame aarde ontstaan. Ik kan een klein stukje helpen door alleen maar te zijn. Meer kan ik niet doen. Alleen maar liefde zijn. Dit is in aardse bewoordingen mijn werk. Ik mag zijn. Ik ben. Ik voel en ik weet.

28-12-2022

5:55 Dit is de hoogste staat van zijn die ik op deze aarde kan bereiken. Dit is een zwaar en eenzaam pad. Maar alles bewust aankijken, erdoorheen gaan, veel huilen en schrijven is mijn pad van verlichting. Verlichting van aardse pijnen. Mijn pijn helen, het pad van heling. Mijn denken is alleen nog maar daarop gericht. Mijn denken kan ik nooit helemaal uitschakelen. Dat kan alleen als ik echt overga naar de volgende fase. Maar ik kom aardig richting mijn vrije leven. Stap voor stap. Totale vrijheid kan alleen bij overgaan. De aarde kan nooit totale vrijheid geven. Toch wil ik die totale vrijheid hier op aarde wel voelen. Mijn lichaam, geest en ziel zijn steeds vrijer en ik voel me alleen maar beter worden. Heler. Dit komt door licht en liefde. Die verlichten mij.

Er is nog maar één pad voor mij. Geen zijwegen, u-turns of zandpaden. Eén pad omhoog en rechtdoor, stap voor stap. Zowel verticaal als horizontaal. Hoe fijn om op dit pad terecht gekomen te zijn. Dit is een mooi pad en ik zie en ik voel dat pad. Dit is mijn pad. Mijn pad is de onvoorwaardelijk, pure liefde. De ware liefde is op mijn pad gekomen. De ware liefde ben ik zelf. De ware liefde mag ik leven. Zijn zonder pijn. Volwaardig, vol-ledig zijn en leven. Deze liefde wil ik delen. Met jou en met alle anderen die ik tegenkom op dit mooie pad.

25-12-2022

5:55 Ik voel zware energie en ben diep verdrietig. Het komt weer vanuit mijn tenen. Ik voel me weer even zo alleen en eenzaam. Gisteravond en vanochtend werd ik huilend wakker. Er vloeiden vele tranen. Zelf voel ik me goed en licht maar toch is het zwaar om me zo eenzaam te voelen. Ik voel me echt anders en vraag me echt af waarom ik hier doorheen moet. Waarom kan ik niet normaal zijn en me normaal voelen zoals vele anderen. Ik voel dat ik niet kan en mag zeggen wat ik wil zeggen hoe ik over iets denk. Ik denk anders en loop hier bij anderen weer tegenaan. Als ik meepraat is het allemaal prima. Dat kan ik niet meer. Laat me dan maar alleen zijn, dan hoef ik me niet meer alleen te voelen. Ik hou deze manier van leven niet zolang meer vol.

Tegelijkertijd is er ook veel verdriet om mijn naasten achter te laten. Momenten van samenzijn gaan veranderen. We nemen alleen alle mooie herinneringen mee. Maar dit verdriet is weer diepe heling. Ik ga hier weer doorheen. Ook dit gaat weer voorbij. Dit moment wordt ook weer een herinnering.

Anders zijn, anders denken. In de Middeleeuwen zou ik zijn opgehangen, op de brandstapel gezet of zijn verdronken. Anders denken dan de massa wordt nog steeds niet gewaardeerd in deze aardse wereld. Je wordt weggezet in de media. Wat doet dat met een mens met eigen gedachten en een eigen wil? Als je de mening hebt van de massa voel je je veilig en kun je meepraten en hoef je je niet alleen te voelen. Hoeveel mensen praten er mee en voelen zich ook alleen en eenzaam?

Ik ben blij dat ik niet meer leef in de Middeleeuwen. Toch lijkt het wel of tijden zich herhalen. Waarom kan en mag niet ieder mens zijn wie die is? Waarom kunnen we anderen niet accepteren ook al zijn en denken ze anders dan onszelf. Respect en openstaan voor anderen zouden de eerste lessen moeten zijn die we onze kinderen leren. Ook kinderen leren dat ze respect hebben voor zichzelf, dat ze openstaan voor zichzelf zodat ze op die manier kunnen openstaan voor anderen. Zo kunnen kinderen zich open en vrij ontwikkelen. Alles begint bij de basis. Alles begint bij de bron.