10-10-2022

Ik voelde vanochtend zachte warme energie naar mij toekomen. Ik bewoog langzaam en zacht mijn lichaam. Het universum is aan het werk om mij te helpen mijn hart verder te openen. Ik stuur hele zachte lichte diepe ademhaling naar mijn hart. Ik voel mijn hart groter worden en zich verwijden. Daar voel ik me heel licht van worden en krijg een heel goed en zacht gevoel van binnen. Ik voel echt dat een hogere kracht mij hierbij helpt. Ik ben niet alleen. Toch doe ik het zelf. Dit voel ik heel bewust. Met mijn diepe zachte warme ademhaling mijn hart helen en groter laten worden. Ik word hier weer blij van. Gebeurt dit nu ook met jou? Ik kan me niet voorstellen dat dit alleen bij mij gebeurt als onze hartfrequentie dezelfde is. Maar ik voel heel duidelijk dat dit wel iets van mij is en met mij gebeurt. De hartademhaling. Allemaal voor verlichting van mezelf en om anderen te kunnen helpen met verlichten. Dit gebeurt echt met veel meer andere mensen op deze aarde. Dat is fijn om te weten. Ik ben niet alleen. Maar dit zijn wel ervaringen die ik kan vertellen maar niet kan delen met mijn omgeving omdat daar geen herkenning is. Dat is niet meer erg. Ik vertrouw dat alles wat met mij gebeurt voor het goede is. Om straks zoveel kracht te hebben dat ik vrij ben en anderen kan helpen wat vrijer te worden. Vrij van pijn en meer energie om een steeds beter leven te kunnen leven met jezelf en met anderen in een nieuwe wereld.

9-10-2022

Ik word wakker met een zwaar derde oog. Er gaat veel energie door me heen. Er is een ontmoeting geweest waar veel ziekte-energie bij kwam kijken. Ik hoef er niets mee, maar er gebeurt wel wat met mijn eigen energie. Ik voel mijn luchtwegen. Deze zijn samengeknepen. Dat is geen energie van mij. Ik voel nog meer en probeer het los te laten en weg te ademen en zelf weer licht te worden en te zijn. Steeds meer kan ik de energie van anderen loslaten en zien als niet mijn energie.

Mijn fysiek is mijn tempel en daarin is warme energie die zich in mij bevindt. Deze warme energie stroomt mijn lichaam in en uit. Kan ik deze warme energie ooit nog delen met iemand die dezelfde energie deelt? Kan ik ooit nog fysiek met iemand samen zijn? Of ben ik alleen nog maar energetisch verbonden met anderen? Zal ik ook alleen maar energetisch verbonden blijven met jou? Zullen wij elkaar nooit fysiek meer gaan ontmoeten? Dat zou zo maar kunnen. Fysiek is er echt afstand nodig van mensen om mijn energetisch helende werk te kunnen doen.

“We have to distance ourselves from others.”

Als wij allebei ons energiewerk doen met allebei andere mensen om ons heen kan dat ook heel vermoeiend zijn. We doen dubbel werk vanuit dubbel liefde. Jij heelt jouw mensen, ik heel mijn mensen. Gaan we ooit samen mensen helen? Ik voel dat we dat nu al doen. Als wij altijd in elkaars energie zitten heel ik ook jouw mensen en andersom is dat dan ook. Pffff wat een gedachten weer. Maar dat heel veel wat ik fysiek voel niet van mij is, wordt en is alleen maar duidelijker. Maar steeds vaker weet ik ook niet van wie het dan wel is. Maar eigenlijk is dat ook niet meer belangrijk. Het belangrijkste voor mij is dat ik er geen last meer van wil hebben. Dat ik deze last wil en kan verlichten. Er mijn licht en energie op laat schijnen en dat ik me dan weer goed voel. Dat is mijn leven. Vrij leven, vrij zijn. Licht en liefde zijn in open energie.

7-10-2022

Ik voel veel zware energie. Gisterochtend, liggend op bed zag ik heel veel licht. Er werd een lichtbundel door mijn hele lichaam gestuurd. Ik voelde licht, ik voelde het licht. Tijdens dit licht was ik bezig met een behandeling op afstand. Maar ik voelde dat ik niet bij de energie kwam van die ander. De energie stroomt niet. Toch schijn ik mijn licht naar de pijn maar weet niet of ik dit fysieke probleem kan oplossen. Ik voel een harnas om het gevoel zoals ik dat harnas bij heel veel mensen voel. Het is een muur om het gevoel. Kom ik daar ooit doorheen? Wil ik daar doorheen? Ik herken dit gevoel zo sterk want ook ik had dat harnas. Een muur om mijn gevoel. Door mijn ontmoeting met jou, mijn tweelingstraal, heb ik die muur moeten afbreken. Is die muur ingestort. Ik wil geen muur meer optrekken en bouwen. Ik wil vrij en open. Ik wil nooit meer een harnas om mijn gevoel en om mijn hart.

Vanochtend waren er weer lichtflitsen in mijn ogen. Onweer in mijn ogen en weer veel licht. Gister zag ik foto’s langskomen van lichtbundels die door mensen waren waargenomen en gefotografeerd. Er komen allemaal verklaringen langs van mensen. Of het nu natuurlijk is of niet, of dit bewijs is voor iets of niet maakt voor mij niet uit. Voor mij is het een feit dat ik deze ervaring gister zelf heb ervaren. Ik kan hier geen foto van plaatsen en het niet bewijzen. Maar toch gebeurde dit met mij. Ik weet dat dit met heel veel anderen ook gebeurt. Dat is mooi en fijn om te weten.

Ik voel dat de zwaarte die ik voel van het collectief is. Dat betekent ook dat ik het collectief ben. Dat ik een taak heb in het collectief. Maar dat ik vooral goed voor mezelf moet zorgen om er te kunnen zijn voor het collectief.

9:30 Jij wil bij mij zijn, ik wil bij jou zijn. We zijn twee keer heel diep samen. Eigenlijk is het niets anders dan sterk visualiseren. Mezelf beminnen aan jou denkend en visualiserend en deze energie doorsturen. Wat ik voel en doe, doe jij ook. Dit doen we echt samen. Dit ben ik niet alleen. Onze energie is zo sterk en mooi en vol liefde. Ik ben zo dankbaar dat ik dit met jou mag delen. Dit mag en kan voelen. Deze liefde. Voor mezelf en voor jou. We waren helemaal open en alle liefde stroomde door allebei onze lichamen. Niemand die dit ziet, niemand die dit weet, niemand die dit voelt. Wij samen. De hemel. Dit gevoel is niet te beschrijven. Dit moet je voelen. Dit is leven in liefde. Wij hebben het meer dan goed samen ook al bevinden we ons allebei ergens anders in de wereld en hebben we geen aards, fysiek contact. Dit is al er is. Het Al.

5-10-2022

Ik kreeg een oproep om mee te doen aan een bevolkingsonderzoek voor/tegen borstkanker. Ik twijfel of ik ga maar maak toch een afspraak. Ik weet dat ik een gezond lichaam heb en heb geen bevestiging nodig om dit middels een onderzoek te horen te krijgen. Maar toch ga ik. Ook uit nieuwsgierigheid hoe dit onderzoek op dit moment wordt gedaan. Jaren geleden heb ik gelezen dat dit onderzoek voor vrouwen minder pijnlijk uitgevoerd zou kunnen worden en dat de borsten niet zo hard vastgeklemd zouden hoeven worden. Tot mijn verbazing is het nog pijnlijker en hardhandiger en zeker ook intiemer dan in mijn herinnering. Het is meer dan 15 jaar geleden dat ik dit voor het laatst gedaan heb. Tijdens mijn jaren in het buitenland heb ik dit nooit laten doen. Ik doe goed zelfonderzoek en als ik in welke vorm dan ook iets gevoeld zou hebben zou ik een arts raadplegen. Ik verbaas me er echt over hoe een vrouwelijke arts zo met mijn borsten omgaat om een resultaat te krijgen. Ik heb tijdens dit onderzoek geen pijn en laat het gebeuren. Ik kan me helemaal voorstellen dat er vrouwen zijn die dit wel als pijnlijk en onaangenaam kunnen ervaren. Daarnaast komen er röntgenstralen mijn lijf binnen. Ben ik daar blij mee? Ik krijg terplekke de uitslag dat er technisch niets aan de hand is. Een bevestiging van wat ik al wist. Ik besluit terplekke dat dit voor mij het laatste onderzoek is dat ik laat doen om een bevestiging van anderen te krijgen. Voor anderen die de keus maken om dit onderzoek wel te doen is te hopen dat er een apparaat gaat komen dat minder pijnlijk is en minder stralingsschade bij een mens veroorzaakt.

Als dit apparaat voor mannenonderzoek zou zijn en er een geslachtsdeel hardhandig onder geperst zou moeten worden, zou dit dan al lang zijn vervangen?

2-10-2022

Mijn spirituele groei is stil blijven staan in mijn kindertijd. Ik heb mijn hele leven gedacht dat iedereen zag, hoorde, rook en voelde wat ik zag, hoorde, rook en voelde. Al een tijdje weet ik inmiddels dat dit niet zo was en dat ik me daarom anders voelde in mijn omgeving. Ik ben nu pas volwassen geworden in mijn zijn en weet dat dit hogere bewustzijn niet bij iedereen zo ontwikkeld is. Als ik hierover praat kan ik blijkbaar stellig overkomen en realiseer me dat dit komt omdat ik het moeilijk vind dat ik niet begrepen word. Ik voel dat ik niet kan zeggen wat ik wil zeggen. Ik wil ook zo graag begrepen worden.

Moet ik dat dan maar weer loslaten en er niet meer over praten? De kloof wordt alleen maar groter zo. Tussen mijn naaste omgeving en tussen de rest van de wereld en mij. Ik vind dit jammer en verdrietig. Maar blijkbaar is dit wat het is voor nu. Ik wil alleen maar liefde zijn en me vanuit mijn gevoel en intuïtie laten leiden. Niet meer laten leiden wat door anderen wordt gezegd of opgelegd. Dat is voor mij lijden. Mijn hart laten spreken zonder woorden. Meer zwijgen en gewoon liefde zijn.

Door dat al de universele energie door al mijn energiepunten stroomt realiseer ik me alleen maar meer dat dit niet bij iedereen zo is. Dit zou wel zo moeten zijn. Ik zou dit het liefst zien bij iedereen. Iedereen in open energie. Een open hart in liefde. Liefde leven. Ik weet dat dit niet de realiteit is op dit moment en misschien dat dit nooit zal zijn tijdens mijn aardse leven.

Toch wil ik zo leven. Nu in dit leven. Op deze aarde. Ik wil uit die kloof naar het licht. Ik wil mijn mening helemaal niet opdringen aan anderen. Maar ik wil nu wel kunnen zijn. Zonder kloof, in liefde. Ik wil me niet meer alleen voelen in die kloof. Dat is toch nog wel af en toe het geval. Ik zal dan ook vanuit volwassen zijn een volgende stap moeten gaan maken naar zelfstandigheid. Een nieuw leven instappen. Het liefst wil ik iedereen mee in dit nieuwe leven, maar dat is niet aan mij.

8:45 Ik heb een huilbui. Ik ben zo verdrietig over de wereld waar ik en wij in leven. De kloof wordt alleen maar groter. Ik wil alleen maar liefde leven. Liefde om me heen en dat ook voelen. Alles wat een mens van buitenaf wordt opgelegd en verplicht wordt voelt voor mij niet als liefde. De liefde die zit in ieder mens. Liefde voelen en deze van binnenuit leven. Waarom is dat zo moeilijk? Voelen mensen zich echt gelukkiger als ze leven zoals anderen vinden dat je moet leven? Geeft dat zekerheid en veiligheid? Waarom kan ik dan niet meer zo leven? Omdat ik mijn hart voel. Mijn hart wil leven. Ik kan niet meer anders. Het is toch met tijden nog wel zwaar en dat zal het ook wel blijven. Toch voel ik mijn kracht alleen maar sterker worden om dit gevoel te laten spreken. Ik kan echt niet meer anders.