10-5-2022

Het is rustig tussen ons en dat is fijn. Ik ben sinds gister weer alleen op pad met de camper. Ik werk aan mijn website en dat is prima voor dit moment. Ik moet wel weer wennen aan het alleen zijn. Ik kom steeds dichter bij jou maar ik ben er nog niet. Ik voel druk op mijn borst en keel en voel dat ik moet gaan praten thuis met de kinderen. Ik hou dit niet meer vol om te doen of er niets aan de hand is. Ik maak een beslissing om niet meer alles op mijn website te delen. Alleen wat ik sterk doorkrijg ga ik delen. Deze informatie delen met verwijzingen naar andere websites waar ik zelf ook wat aan heb gehad.

Ik heb moeite met de laatste zware stap in dit proces. Mijn gezin verlaten. Is dit dan toch angst? Angst voor het onbekende? Angst voor mijn nieuwe leven? Angst voor de nieuwe wereld?

Hoewel het rustig is op de camping op de Veluwe is er veel ruis voor mij. Landbouwvoertuigen, vliegtuigen, maar ook een onrust in de lucht die ik niet kan verklaren. Er is geen stilte in deze natuuromgeving van de Veluwe. Fietsend over de camping kijk ik met verbazing naar wat mensen als vakantie ervaren.  Dicht op elkaar gebouwde huisjes en caravans. Ik ben alleen maar blij dat zij blij worden van deze manier van vrijheid vieren. Dit is niet mijn manier van vakantie vieren. In het hoogseizoen is er veel vermaak voor kinderen. Zodat ook ouders zichzelf kunnen vermaken. Kunnen kinderen en ouders zichzelf nog vermaken? Of moeten ze echt altijd vermaakt worden? Ik ben alleen maar heel blij en dankbaar dat ik mezelf kan vermaken. Daar heb ik niemand anders voor nodig.

9-5-2022

Ik ga en wil door naar de nieuwe wereld. In licht en liefde. Met iedereen die mee wil en kan. Maar het kan niet allemaal. Ik zal nu een keus moeten gaan maken om deze nieuwe wereld verder in te gaan en meer mensen in deze nieuwe wereld mee te gaan nemen. Maar dat is niet aan mij. Ik hoef alleen maar te kiezen voor de liefde. De liefde van mijn leven. Dat ben ikzelf. Ik kan niet meer uitstellen. Jij wordt alleen maar helderder in mijn licht. Nog een paar belangrijke stappen. Ik verheug me erop om jou weer te zien. Ik zou je heel graag willen zien. Ik realiseer me ook dat er vanuit liefde hard gewerkt zal moeten worden. We kunnen niet achterover leunen en van onze oude dag gaan genieten…Dat zal er niet in zitten voor ons. Er zal gewerkt moeten gaan worden. Maar vooral wil ik heel erg gaan genieten samen. Vanuit dit liefdes samenzijn zullen we heel veel helende kracht hebben om samen te werken. Wat dat ook precies zal zijn. Het zal zijn. Wij samen.

8-5-2022

8:00 Bepaalt de ziel mijn wil? Maakt de ziel de keus om te leven op deze aarde? Als ik een aardse keus kon maken zou ik nog steeds en altijd kiezen voor D. en de meiden. Ten alle tijden. Maar mijn ziel is sterker en maakt een andere keus en gaat een andere keus maken. De keus van mijn ziel is een andere keus als die ik aards gemaakt heb. In die zin heb ik een keus. Maar mijn aardse keus gaat offers maken. Mijn ziel is sterker dan al het andere. Alle aardse loslaten. Dat is het proces waar ik nu in zit. Ik zal vanaf nu altijd moeten kiezen voor mijn ziel, mijn natuurlijke zijn. Ik mag mijn hart en ziel gaan volgen. Dat maakt mij blij om te mogen zijn op deze aarde. Maar mezelf bevrijden en blij maken betekent niet dat ik anderen hier blij mee maak. Maar daar kan ik als ziel niets aan doen. Dat is weer een keus, een pad van andere zielen. Iedereen heeft zijn eigen pad. Iedere ziel zal aan zichzelf moeten werken om uiteindelijk ook in vrijheid te kunnen leven op deze aarde. In dit leven of in een volgend leven. Dat is niet aan mij. Zoals ik het opschrijf lijkt het heel gemakkelijk om dit vanuit mijn ziel te bekijken en zou ik nu heel makkelijk de keus kunnen maken om weg te gaan bij mijn gezin. En dat is niet zo. Maar toch gaat het gebeuren. Hoe onwerkelijk het soms met momenten nog lijkt.

7-5-2022

3:26 Ik wil alleen nog maar de hemel op aarde leven. Ik wil trouw zijn aan mezelf. Mijn hele leven ben ik trouw geweest aan anderen. Behalve aan mezelf. Nu wil en kan ik alleen nog maar trouw zijn aan mezelf. Dan ben ik ook volledig trouw aan anderen. Dit kan niet meer anders. Als ik trouw ben aan mezelf, mag iedereen mee op dit pad. In liefde. Er is werk aan de winkel. De missie begint zich steeds duidelijker af te tekenen. Hoewel ik het nog niet helemaal in detail voor me zie. Maar dat hoeft ook niet. Stap voor stap. Ik ben op weg en doe alleen maar waar ik blij van word. De hemel op aarde leven.

Ik heb gister teruggelezen in mijn dagboek over de 144000 tweelingzielen. Er is dan echt werk aan de winkel en ik ben echt op dit pad gezet om echt iets te gaan doen. Het wordt steeds duidelijker dat het echt serious business is. Het is geen makkelijk pad, maar de energie gaat steeds meer stromen. Ik voel me heel goed en dankbaar en kan dit steeds langer volhouden. Er is nog maar weinig waar ik van slag van raak. In ieder geval niet meer zo diep. Licht en liefde.

5-5-2022

Tijdens ons samenzijn gisteravond, onze diepe verbondenheid, kwam de verdrietige gedachte op dat wij allebei een gezin moeten verlaten om bij de liefde van je leven te kunnen en mogen zijn. Hoe aards moeilijk is dat? Groot verdriet maar toch zo’n sterke drang voelen dat het echt niet anders kan. Dat deze magnetische aantrekkingskracht te sterk is dat we hier helemaal voor moeten gaan. Gaan voor deze onvoorwaardelijke, pure liefde. Dat niets ons meer kan tegenhouden. Hoe verdrietig dit ook is. Ik voel me steeds krachtiger worden om het ook aan te kunnen dat mij een aardse schuld wordt verweten. Dat ik de schuld van alles ben als ik dit gezin verlaat. Ik voel mezelf hier niet meer schuldig over, maar ik voel wel de schuld die anderen aan mij geven. Maar dat gevoel wordt steeds minder. Er is een grotere kracht die mij zegt dat ik met die schuld niet vrijer word. Dat dit een gevoel van anderen is en niet van mij. Wij gaan samenkomen en ik voel het punt aankomen dat ik dit ga bespreken met de kinderen. Dat D. en ik gaan scheiden. Dat hun vader en moeder gaan scheiden. Maar als wij er nog steeds in alle liefde voor hen willen en zullen zijn, altijd, hoe erg is dit dan? Ik wil toch onze scheiding positief zien. Het is een nieuwe stap in een groeiproces van mij als mens. Ik sta niet stil. Ik groei door en daarvoor moet ik stappen maken die pijnlijk zijn voor anderen. Door die pijn ben ik ook zelf heengegaan. Ik wil alleen nog maar liefde voelen. Maar dat dit de meest moeilijke en pijnlijke stap is om te maken is me nu wel duidelijk. Ik wil de mensen waar ik het meest van hou geen pijn doen. Dat doe ik nu wel. Maar ook zij zullen zelf iets moeten met deze pijn. Ik kan er dan alleen maar voor hen zijn. Ik kan hun pijn niet wegnemen. Alleen maar verlichten. Meer kan ik niet doen. Maar om mezelf helemaal te verlichten doe ik hen pijn. Maar ik mag mezelf totaal bevrijden van de lasten van anderen. Ook de lasten van mijn naasten, van mijn eigen kinderen, mijn eigen vlees en bloed, hoef ik niet meer te dragen. Mijn ziel is sterker dan vlees en bloed. Mijn ziel bepaalt alles. Het AL. Daar kan ik niet meer tegen vechten. Ik zal vanaf nu altijd leven vanuit het diepste van mijn ziel en een bevrijd mens willen zijn. Dat is hoe ik het nu voel en wat ik nu weet. Ik zie de toekomst zonnig tegemoet. Ik ben blij, ook al weet ik wat me nog te wachten staat. Maar ik kan en wil niet meer doen alsof er niets aan de hand is. Ik wil nu eindelijk eerlijk gaan zijn met en voor mezelf.