12-11-2021

Wat een verdrietige dag weer. Ik heb helemaal geen zin om nog maar iets te horen over die Corona. Het kan me ook geen fuck meer schelen of jij wel of niet in mijn leven gaat komen. Maar mijn hele leven is wel helemaal op de kop gezet en soms is het echt zo dat ik helemaal niet had gewild dat dit was gebeurd. Het is even fucking zwaar en echt geen pretje. Waarom kan ik geen gewoon normaal leven leven?

Als ik fysiek helemaal vrij moet zijn tijdens mijn Yoga sessies, dan heb ik een flinke achterstand op jou. Dan gaan wij nooit bij elkaar komen. Het is wat het is…Mijn hamstrings zijn nog steeds stijf.

Ik wil je loslaten en niet meer aan je denken, maar dat lukt niet. Dit wil ik wel, maar dit betekent tegelijkertijd dat ik mezelf ontken. Als jij mij bent gaat dit niet lukken. Maar toch wil ik afstand. Ik voel te veel donkere, zware energie van de wereld. Het enige licht wat ik wil voelen is met jou samenzijn. De rest is zwaar en donker.

De jacht op de ongevaccineerden is geopend. Ik mag weer niet zijn wie ik ben en de keuzes maken die ik heel diep van binnen voel en goed voelen voor mij. Maar dit is niet de keus die mijn naasten maken en waardoor ik weer alleen ben en alleen zal blijven staan. Dit voelt niet goed meer. Maar wat kan en wil ik doen? De wereld beslist nu ook voor mij dat ik nergens naar toe kan. Maar dat zal dan wel mijn pad zijn zodat ik nog een laag dieper moet. Maar het is zwaar op dit moment om te zijn in de omgeving waar ik nu ben.

Je kunt er ook niet, niet aan denken. Er wordt de hele dag over gesproken. Het beheerst de wereld. Ik wil me het liefst terugtrekken, dat zou voor mij het beste zijn. Als het zover komt dat het echt verplicht wordt om te vaccineren, dan ga ik onderduiken of vluchten. Lukt dit niet, dan wil ik niet meer op deze aarde zijn…laat me dan maar naar de hemel gaan, ik weet hoe die voelt. Licht en liefde. Naar de andere kant, daar wil ik dan naar toe en dan ben ik af van hoe er hier op aarde geleefd wordt. Dit is niet mijn wereld.

Het liefst zou ik de hemel op aarde willen, maar ik voel dat die nog even heel ver weg is. En ik kan en wil dit niet meer alleen. Laat me dan maar gaan. Dat vaccin gaat er bij mij niet in.

Nederland gaat weer drie weken in lockdown…Ik zit al 1,5 jaar in lockdown omdat dat de enige manier is hoe we met dit virus om moeten gaan? Maar dat ziet niet iedereen. Ze laten zich gewoon weer regels van bovenaf opleggen. Dan hoef je niet zelf na te denken. Gaan mensen dit zien?

Maar ik ga proberen om mijn gedachten alleen nog maar aan het papier toe te vertrouwen. Ik wil geen discussies meer aangaan. Ik word toch voor gek verklaard en niet geloofd. Ik vind het best, maar ik wil alleen nog maar mezelf zijn. Dan maar gek, maar wel mezelf. Niemand gaat meer bepalen wat goed is voor mij. Dat doe ik zelf. Maar dan kan het nog wel een tijd donker en zwart zijn om me heen, maar ik zal echt moeten proberen om dan toch licht te zijn. Op dit moment valt me dat zwaar. Dit is niet de wereld waarin ik wil leven. Ik wil bij jou zijn, in het licht. Maar dat gaat niet nu en misschien wel helemaal niet gebeuren. Dat is zwaar maar dat is denken, voelen is nog steeds anders.

Mijn zielsplan, voelen en intuïtie moeten nog meer de overhand krijgen. Niet te veel denken, denken loslaten en alleen maar voelen.

Voor gek ben ik toch al verklaard, dat zou me niets meer moeten doen. Maar toch. Het is echt een zware tijd maar toch hou ik me maar vast aan jou en mij. Maar eigenlijk moet ik me alleen maar vasthouden aan mezelf. En dat is zwaar, we zullen zien wat er verder gaat gebeuren.

Klein leven en geduld.

11-11-2021

Ik heb een slecht gevoel. Gaan we richting een politiestaat? Dit gebeurt niet alleen in andere landen…We hoeven niet altijd ver weg te kijken. Kijk wat er dichtbij gebeurt. Gaan we elkaar controleren op gezondheid? Vragen of iemand gezond is om ergens binnen te mogen? Als je geen QR-code kunt laten zien ben je niet gezond en mag je niet naar binnen? Als ik dit tot me door laat dringen dat iedereen straks iedereen moet gaan controleren, dan maakt dat mij heel verdrietig. Ik vind dit heel erg. Waar gaan we heen? Is dit wat mensen willen? Controle van de machthebbers? Ik voel me zo niet meer thuis met wat er gebeurt. Toch maar weer bij mezelf blijven hoe lastig dit soms ook is. Dit is echt niet de wereld waar ik in wil leven. Deze wereld komt alleen maar steeds verder van mij af te staan. Als ik ziek ben blijf ik gewoon thuis. Dan hoeft niemand mij te controleren en hoef ik me niet steeds te laten testen. Dit virus gaat nooit meer weg, het krijgt alleen steeds een andere naam.

Ziek worden hoort bij het leven, waarom zijn we zo bang om ziek te worden? Een mens heeft een immuunsysteem die heel veel ziektes zelf aankan. We zijn bang om ziek te worden, bang om dood te gaan. Is angst niet het grootste virus dat nu rondgaat? In welke wereld zijn we toch terecht gekomen. Ik vind het steeds lastiger worden om hier nog positief te leven. Maar ook dit zal ik weer moeten loslaten.

Ik voel me zo verdrietig. Als iemand zich afgelopen 1,5 jaar aan de regels heeft gehouden om dit virus onder controle te krijgen, ben ik het wel. Maar ik word gezien als de schuldige waarom dit virus er nog is. Ik wil ook wel weer reizen maar weet dat dit nu even niet kan. Ik hoop echt dat dit later weer kan. Maar de tweedeling in de maatschappij wordt alleen maar groter. Dit voelt niet goed. Ik respecteer en accepteer meningen van anderen, maar ik mag geen andere mening hebben. Zelfs in mijn gezin is die tweedeling. Dit voelt niet goed. Ik zou heel graag naar een plek willen waar ik mag zijn wie ik ben. Ik wil niets meer te maken hebben met mensen die mij niet accepteren omdat ik anders ben en denk.

Maar nu voel ik alleen maar heel veel verdriet omdat ik niet meer mee mag doen met de dingen die ook ik leuk vind om te doen in deze maatschappij. Ik word buitengesloten. Dat doet pijn, maar dan moet ik waarschijnlijk nog dieper naar binnen om me ook te verlossen van deze pijn. Deze pijn wil ik niet meer voelen.